Vrijdag 29-5-09

3:37 PM

Yes, dinsdag kon ik dan het gekkenhuis verlaten genaamd Las Vegas. Sweet. Was ik aan toe. Maar om de chronologie in ere te houden, zoals ik dat altijd probeer te doen, zal ik eerst vertellen hoe de zondag was. Zondagavond gingen Maarten en ik namelijk naar ‘the strip' lopen. Ons hostek zat in een slechte buurt, wat inhoudt dat overal (zwarte) bedelaars en dronkaards je komen lastig vallen, en er groepjes figuren op elke straat hoek staan. Nou waren wij niet zo snel bang te krijgen, maar iedereen die wij vertelden dat wij gewoon in de buurt van het hostel liepen, zowel des middags als des avonds keek ons aan alsof we loco waren geworden. Maar goed de strip, onderweg passeerden we Wedding Chapels, en het leek ons een leuk idee om van elke onderweg een foto te maken. Ik geloof dat we na chapel 20 in 20 minuten maar gestopt zijn...De strip is het stuk van Vegas dat we altijd op televisie zien. Het is gruwelijk in de letterlijke zin van het woord. Niets is te gek. Leeuwen binnen in casino's, een nagebouwd Venetië op de 2^e verdieping van een hotel, etc etc. houd op! Stop het! Gedraag je! AAAAAHHHHH. Ik voelde me oud. Reeds te oud voor wat ik zag. Verlangen vol nostalgie naar alles wat dat niet was...

De volgende dag was een 180 graden wenteling. Want zo is Amerika ook, he. Maarten en ik hadden een auto gehuurd om naar de Grand Canyon te rijden. Vol goede moed zouden we opgehaald worden door het verhuurbedrijf om 0730 uur. Het is echt erg jammer dat dit uiteindelijk pas gebeurde om 0900 uur, waardoor wij anderhalf uur korter de tijd hadden uiteindelijk...Onderweg zouden we de Hooverdam passeren, een van de grootste dammen ter wereld, leek ons wel spannend, maar bij aankomst viel het dusdanig tegen dat ik Maarten eruit heb gezet, zelf door ben gereden, een rondje gemaakt en Maarten weer heb laten instappen en zelfs ik dus niet veel meer dan de foto's (hoef te) zie(n). Goed, volgende station de Grand Canyon. Beiden wisten we niet zo goed wat we daarvan konden verwachten, eerlijk gezegd. Maar gewoon gaan en we zien het wel. Het was potdomme een eind rijden, veel langer dan gehoopt eigenlijk, maar de route was leerzaam. Wilde even zeggen mooi, maar nee, de omtrek van Vegas is gewoon niet mooi. Het is duidelijk waarom die mensen zo gestoord zijn geworden, er is niets, niets, er is helemaal niets daar in de buurt. Zand, steen en cactussen. Maar dan niet op de mooie wijze. De route bracht ons bij een prachtige ‘diner' langs de weg. Burgertje deed. Lekker hoor, dankjewel Lou. Dankjewel dat we even in je huiskamer mochten verblijven om te eten, en kijk jij lekker je Nascar-race af, joh geen probleem...

Ook voerde de weg ons over de befaamde Route 66, altijd leuk om te kunnen zeggen dat je hem gereden hebt, nietwaar? Toen uiteindelijk om 4 uur kwamen we bij de Canyon aan. Cool, auto parkeren en maar eens een kijkje gaan nemen- zo gingen we het doen. We komen aanlopen bij de rand en ‘WOW'...................................................

Dit was werkelijk onbeschrijfelijk indrukwekkend. Een gigantische kloof. Groot hoog diep en oud. We werden er echt een beetje stil van. En angstig in de buurt van de rand, een slippertje laat je geen weg terug, zeg maar. Het was echt best spijtig dat we door van alles slechts één uurtje hadden om hier van te genieten

en toen weer 6 uur terug konden rijden...maar hey, dit is Amerika- afstanden bestaan niet. Dat is zo Europees...De volgende dag mocht ik dus Vegas verlaten. Sweet. Meer dan genoeg, dacht ik zo. Op naar Yosemite park. Maar de weg was niet zonder hobbels. Busreis 15 uur, met twee overstaps, eentje om 01:30 uur en eentje om 05:30 uur, ja dat zijn die fijne slaapbrekers, zeker voor iemand die toch al zo makkelijk slaapt in een bus...maar we klagen niet hoor, zie alles als winst en ervaring. Zelfs toen een formaar Ernst Daniel Smit naast mij kwam zitten met een kussen in de hand, en ik hem vroeg of hij misschien bij het raam wilde zitten (want hij heeft een kussen bij zich, hij gaat in slaap vallen- en waar gaat dat kussen tegen aan leunen...nou? Wat denk je?) hij bedankte, maar bleef zitten en binnen no time in slaap kegelde tegen de auteur. Na enkele falende pogingen hier iets dragelijks van te maken en het eigenlijk te stoppen, heb ik de Brutus maar tegen me aan laten liggen, wat moet je anders in zo een situatie? De rit uit Vegas is niets, er is niets. Asfalt en rubber.

De droogte doet het asfalt voor mijn ogen op reizen

Ik op reis over het asfalt

Geen bloemen en paarden, maar een rots en een cactus

Het beeld wordt bepaald, tot in de verte en verder

Niets dan niets

Het maakt me leeg van binnen en tegelijkertijd heel rijk

Stoer over het afsalt van het niets, rubber over teer

Immense vlaktes doemen op, immense vlaktes volgen elkaar op

Een verdwaalde ‘diner' doelt op verdwaalde gasten, en serveert verdraaid voedsel

Maar het brengt ook voedsel voor de geest, voor hen die hongerig zijn

Het leven van het droge asfalt door de woestijn doet je denken over niets

En dan raak je nooit uitgedacht- als wielen die niet stoppen te draaien.

Maar eenmaal aangekomen in Yosemite Park was het allemaal dubbel en dwars waard.

Een hostel in de bossen buiten het park, gezellige sfeer en kampvuur in de avond. Het deed me ook beseffen wat een bijzonder land dit is, dat je de ene dag in Vegas bent waar het zo is zoals het is, en later in Yosemite park staat waar je oog in oog met een beer kunt komen te staan (en dan niet een dronken beer...). Drie Deens jongens (slaapverwekkend) gingen net op weg naar het park en vrij als ik ben, vroeg ik om een lift van de heren in hun gehuurde minivan. Dat mocht en dat scheelde mij toch bij elkaar zo een $25, altijd gunstig- er is hier namelijk geen supermarkt oorlog die let op de kleintjes...Meegreden naar een mooi uitkijkpunt over het park, echt heel mooi daar. Op sommige plekken ligt gewoon nog sneeuw terwijl het er absurd warm is af en toe, zo sta je gewoon in je hotpants, nou ja korte broek, in de sneeuw. Best apart. Voor mij dan, ben niet zo een doorgewinterde wintersporter...Op de terugweg (wederom een lift van de Deense nietsen) stonden er opeens allemaal auto's geparkeerd in een nergens, ik beval de Grim broertjes de auto te stoppen, ik voelde aan mijn water dat er iets heftigs was te beleven, ik rende naar voren en jawel hoor, een beer. Wat??? Een BEER. Tyas zag een beer in het wild. Een jongensdroom ging in vervulling. Een zwarte beer, weliswaar een beetje bruin. Oh hij was zo schattig, ik wilde hem of haar knuffelen, ik sloopte steeds dichterbij. Maar het blijft een wilde beer, dus bedacht dat ik toch maar mijn afstand moest houden...Maar het was geweldig en dat gelijk de eerste dag dat ik er was...

De volgende dag ben ik zelf naar het park gegaan en gaan hiken. Ben helemaal naar de top van de 5^e hoogste waterval geklommen, de Yosemite Falls, hoogte 4400 feet.

Best hoog, en een fikse wandeling, zo een 7 mijl, omhoog he. Maar ik was alleen en kon dus flink de pas erin houden, dat scheelde. Boven aangekomen dreigde het alleen noodweer te gaan worden, dit leverde nog een mooie kans een Zeus uit te beelden, lukt het een beetje? Maar aangezien ik nog wel een stukje terug mocht, en geen zin had boven op de berg te verblijven in mijn uppie met onweer op komst. Dus downhill en schnelll!!! Beetje nat geregend, maar dit mocht de uiteindelijke pret niet drukken. Niets kan mij de pret drukken, ik geniet zo ontzettend van alle verschillende dingen die ik tijdens deze trip tegen. Ik geniet en voel me er zo verschrikkelijk lekker onder...

Mijn redenen zijn mijn eigen

Niet zozeer het stereotype ‘rolling stone'

Meer burger van de wereld als iedereen

En daarom drager van een kroon

Een koning zonder land weliswaar maar toch een koning

Niet heersend over volk

Maar ontvang een vrijheid als beloning

Opgedaan in wijken, stranden, stenen en straten

Opgedaan in stilte, observeren en veel praten

Mijn motieven zijn mijn eigen

Maar de plekken zijn gedeeld

Vroeger bezat ik pleintjes

Deze worden nu door anderen bespeeld

De paden die ik ga, zijn lang en reeds bewandeld

De zaken waarin ik me meng, zijn ver voor mij al verhandeld

En toch voelt het als uniek, als iets echt alleen van mij

Het klinkt me als muziek, het voelt als schone lei

Belevenissen zijn eigen