Maandag

26-01-2009

11:42 pm

Oh jawel, ik ben er nog. In de VS, waar de indrukken je om de oren vliegen als corrigerende tikken in alcohol verslaafde gezinnen...Aangezien morgen mijn college om 8 uur in de ochtend start, houd ik het nu een beetje kort- maar ik wilde toch even wat posten...

Wat mooi is hier, zijn de commercials voor het leger. Het zijn er best veel om te beginnen. Maar ze zijn zo mooi uitgebalanceerd, schitterend. Sommigen zijn bedoeld om zwarten het leger in te lokken, andere hebben blanken als doel. Zo richten ze zich bij de laatste groep vooral op sentimenten- vaderland, trots, kracht, voorvaderen, etc. Beide andere groep richten ze zich op wat het leger jou kan bieden, een opleiding, een uitweg (uit de hood), waardering, kans op een baan met verantwoordelijkheid, etc. Denk daarbij zelf in, de perfect uitgezochte verhouding raciale mensen in verschillende taken te zien op het scherm. Sinds Obama de baas is hier, of dat dit bekend werd, is er veel projectie veranderd. Opeens worden in reclames families neergezet bestaande uit een zwarte man en een blanke vrouw met een mocca baby, voorheen was dit niet zelden, maar never. Wat je zag toen was een groep gezellige blanke figuren met 1 donker persoon in dat gezelschap. Of alleen maar donkere in een beeld. Er wordt nu meer gemixt, maar het probleem is, in mijn ogen, dat er nu weliswaar gemixt wordt, maar dit niet gebeurt uit overtuiging dat dit sort beelden reeel en gewenst zijn. Wat ik bedoel is dat dit soort beelden niet veel op de tv is omdat de afspiegeling zo is/kan zijn- maar vernuftig uitgekiende marketingsstrategien vinden dit de juiste koers te varen. Tuurlijk, het is een begin, en dat is al meer dan niets. Een goed begin is het halve werk. Beginnersgeluk kun je ook noemen, whatever.

Verder zijn we zaterdag dus wezen langlaufen in New Hampshire. Ik ben geen wintersport-ster, bleek eens te meer.

Alles wat je moet kunnen, had ik moeite mee. Ski's aankrijgen. Blijven staan. Sturen. Remmen. Voor remmen moet je je benen een beetje bij elkaar doen (ofzo) maar als dan steeds die @#$%^&* ski's over elkaar heen glijden, dan val ik toch de hele tijd?!! Mijn enige rem is een grote, dat zijn mijn billen. Elke bocht nam ik rechtdoor, kwam vervolgens in de hoge sneeuw terecht waar ik een halve meter inzakte. (Look at the snow up my butt...) Er is een soort gladgemaakt pad waar precies je ski's inpassen om het wat gemakkelijker te maken, best handig geef ik toe. Maar wanneer we heuvel-op gingen, gleed deze jongen gewoon achteruit...te gek ja. Maar toch was het best leuk, zeker toen we al of pas (wat u denkt na het leze van mijn belevenissen) hadden besloten dat het wel (hoogste) tijd was voor een biertje in de plaatselijke Oostenrijks bedoeld aandoenende omkleed/hamburger/bar gelegenheid. Evelyn, had haar legitimatie niet bij zich, en mocht vervolgens toekijken hoe Maarten en ik lekker aan het bier zaten om 12 uur 's middags...Na 2 uur daar vertoefd te hebben, voelden we ons toch een beetje verplicht om sneeuwpret te creëren, dus gingen we weer naar buiten. Daar zagen we een baan waar je met een binnenband vanaf kon glijden, dat was een leuke ervaring, kijk maar even het filmpje...(weet iedereen dat ik af en toe wat video's post onder het kopje Video's?) Vervolgens gingen we nog even Langlaufen, en wat bleek? (voel je hem al aankomen?) Ik ging in een keer als een raket (in vergelijking met de sessie voor het bier...)

Aangezien we daarna flink zijn uitgeweest,

was de hele zondag niet bijzonder. Geen bijzondere zondag. Maar daar zijn deze ook soms voor bedoeld. God bless America, want er is altijd sport op de buis, hey! Altijd goed. (Aaron wordt al gek van Gordon en mij omdat wij altijd sport kijken, en hij op zijn kamer verplicht is naar hetzelfde kanaal te kijken...) Maar dat was de leuke kant. Minder is echt heel erg minder, dat Gordon vrijdag in levende lijve de rekening gepresenteerd kreeg van Meneer de KredietCrisis. Ontslagen, niet meer nodig in ieder geval. Echt sneu, hij had binnenkort een evaluatiegesprek waarin hij nota bene opslag dacht binnen te gaan halen. Maar nee, 4 weken loon en that's it. Versoepeling ontslagregeling. Oh nee, dat was hier al supersoepel. Maar alsof het feit op zich nog niet naar genoeg is, betekent dit dat Gordon de huur niet meer gaat kunnen betalen en waarschijnlijk gaat verhuizen. Even terug naar zijn ouders in Virginia waarschijnlijk. Ik vind dat echt heel erg balen. Wij zijn echt gezellig samen, en doen veel en zitten altijd samen in de huiskamer. Aaron is op zich best aardig, maar hij praat niet zo veel en zit altijd alleen maar op zijn kamer (en niet omdat wij alleen maar sport kijken- ik hoor je wel denken). Hij is een beetje op zichzelf, schrijft zijn naam op zijn boodschappen...bakt koekjes en komt mij er geen aanbieden (kom op, warme koekjes, mmmmmmm). Daarbij komt ook dat ik geen zin en geen haar op mijn hoofd die daaraan denkt om er voor op te draaien wanneer Gordon weg is en wij geen andere huurder hebben. Ik hoop dat we een coole huisgenoot kunnen vinden waar ik een beetje mee kan hangen. Anders is het echt minder hier thuis. Ben nu een beetje huiverig wat voor wending deze situatie gaat nemen. Want zolang alles er zonnig uitziet, is het heel relaxed- maar deze dagen begon ik wel echt te denken dat ik hier echt lang zit zonder jullie allemaal te zien. Een half jaar. (Wel zie ik C/S to the Ook, dus dat is sowieso vet cool,, love you baby!) In het ergste geval, wanneer ik de nieuwe huisgenoot niet optimaal vind, zoek ik misschien iets anders, maar zo ver is het allemaal nog niet. Maar het is een beetje raar, ik weet ook niet hoeveel inspraak ik heb bij het zoeken van een nieuwe roomie. Kan ik de China van Brighton uithangen (Veto in de VN-veiligheidsraad) of juist de Bush van Boston en mijn wil doordrukken als iemand mij leuk lijkt? We gaan het zien, verder gaan de overige dingen heel goed. Kreeg zojuist, well- een paar uur geleden te horen dat hij vindt dat ik zulke interessante vragen stel, en dit is echt een hoge man in de Criminologie (Peter Manning), dus dat deed me heel goed- daarvoor ben ik tenslotte hier! Lieve mensen, dank voor de vele reacties nog altijd op het blog. Dank aan, ik denk aan jullie ook.