Woensdag

29-4-09

11:17 AM

First: Ola, Ola! De boy is back, back in business. Alleen dan zonder business, helaas. Afgelopen donderdag het laatste tentamen volbracht, was nog een flink denkkrakertje al met al. Resultaat was goed, 88,3 als score. Dit resulteerde in een totaal van 96,3 en dat betekent een A! N to the ice (=Nice...oldtimers). 3 van de 4 vakken tot nu toe met een A afgesloten, een A loopt van score 92 tot 100. Een ander vak moet ik nog uitsluitsel over krijgen, maar ik hoop op het beste. Het leukste was misschien nog wel gister, toen ik over de universiteit liep als gids voor mijn bezoekers. Ik besloot even snel gedag te gaan zeggen tegen wat uni-medewerkers. Zo kwam ik bij een docent, P.K. Manning waar ik ook nog een cijfer voor een paper van terug moest krijgen. Dus ik naar binnen, hij reageerde enthousiast en vertelde dat hij mij een A voor de paper had gegeven en er erg over te spreken was. Blij, maar nuchter als ik ben, vroeg ik of ik niet gematst was als enige uitwisselingsstudent, ben de enige die dat vak volgt, maar nee hoor zei hij, hij vond het echt goed, en ook de manier van schrijven verraadde niet mijn afkomst als niet native/speaker. Samen spraken we af dat hij wat echt comment erop zou schrijven en mij dit zou mailen. En wanneer dan ietwat aangepast misschien, dat we eens kunnen gaan kijken of we er ´iets´ mee kunnen. Zou wel heel gaaf zijn, als dat lukt. En hij vroeg sowieso om zijn emailadres goed te bewaren en dat hij de mijne bewaart. Paper was uitgebreid, netwerk dus uitgebreid. Was cool. Is cool. Voelt goed.

-

-

Lekker vieren dus... en om dit te vieren, dat we klaar waren met alle tentamens, hadden Maarten en ik het plan gemaakt -zoals aangekondigd- om een auto te huren en af te rijden naar de Niagara Falls. 8 Uurtjes op de I-90, zonder afslag. Maarten en ik naar het autorverhuurbedrijf om de bestelde wagen (toyota Carola) af te halen. Maar toen we naar de auto liepen, begeleid door naamplaatje Sara, vertelde zij ons dat we ook -voor het zelfde geld- een minivan mochten meenemen (wie zegt dat het niet helpt om te glimlachen naar Amerikaanse balie-dames, huh?).

Lastige keus, 2 grote jongens in een minivan, dus als twee ‘Europese' metro-mannelijke ‘soccer moms' gingen we op pad. Gas dus. Na een beetje worstelen met tolwegen en de juiste kant (wij hoorden onszelf weer zo stoer zeggen een uurtje geleden, 'No, navigation is not necessary, but thanks anyway...haalt toch de lol weg van een ‘roadtrip') waren we goed op weg- misschien nog niet volledig op de goede weg, maar de wegligging voelde prima.

-

-

Oh, vet goed,Maarten zijn Ipod kon in KIA-minivan ingeplugd, en laat de jongen nou net heel veel kinderen voor kinderen op het Apple-apparaatje hebben staan...Goud waard. Zo werden kinderliedjes afgewisseld met house...Het was schitterend, we voelden ons de koning van de weg in de minivan. Ik denk ook wel dat wij zelf de enige waren die deze wagen stoer vonden, maar who cares? Wij rockten de ‘van'... Wij hadden een hostel geregeld aan de Canadese kant van de waterval, de ene kant in VS de overkant is Canadees. Wij hadden ons laten vertellen dat de Canadese kant beter zou zijn, dus vandaar. Wij rijden, grens over (paar strenge vragen van een Canadese imitatie van de Amerikaanse grenscontrole) en de absurdheid begint. Ik weet niet wat jullie van de Niagara Falls verwachten, maar ik zal je zeggen dat dat wat ik daar aantrof ik niet had verwacht. Casino's, reuzenraden, spookhuizen, Dinosaurus miniatuur golf met neon lichten, Macdonalds en Starbucks etc etc. AAAAAHHHHHHHH. WAT IS DIT? IN GODSNAAM? WAT GEBEURT HIER? EN WAAROM? EN WAAR ZIJN DE WATERVALLEN? HELP!!!??? In een notendop.

-

-

Ok, goed...Florentine en haar huisgenoot, Neves, een Canadees meisje uit Montreal, kwamen dit weekend ook naar Niagara Falls. Dat was vrij apart, had haar al bijna zes jaar niet meer gezien. (Gek hoe dat werkt, in Nederland wonen we nog geen 20 minuten bij elkaar vandaan maar toch elkaar zo lang niet gezien en dan nu zit er bijna 700 mijl tussen en zoeken we elkaar wel op. Afstand is sowieso relatief hier, en eigenlijk is afstand op zich zelf niets meer dan en afgeleide van tijd en geld...) Gezellig, er was zelfs nog plek in hetzelfde hostel als het onze. We hadden sowieso een super werelds hostel, met hele vriendelijke medewerkers. Eentje van hen droeg de titel ‘social director' en hem konden we volgen direct na aankomst (21:29 uur) voor de gezelligheid in het dorp. Zo geschiedde. Goede avond volgde, wij balanceerden door de neon knipperlichten, barren en clubs. (nog altijd Niagara Falls, he- keep that in mind). Gezelligheid kent geen tijd, maar de clubs wel. (Ondanks dat de club gezellig was) en dus hingen we met zijn vieren nog een beetje uit voor het hostel, het weer was moro sweety. Na een korte nacht met een kamer wissel trucs en proberen niet gezien te worden door het personeel (waren 15 jaar all over again...)

De volgende morgen toch maar eens die waterval zoeken. Ze zijn er echt, hoor. En ze zijn groot en mooi, en erg indrukwekkend. Maar omegeven door een gekkenhuis rondom. En dat werkt paradoxaal in Tyas' hoofd. De enige attractie die daar op zijn plaats was, is een boot die je zo dicht mogelijk bij de waterval brengt. Kaartje kopen, met de lift afzakken (De liftboy vraagt aan de groep: ‘How is it going?' Ik zeg 'Pretty good, thank you - how about yourself? 'Oh, you know- up and down' ik: 'that's not the first time you make this joke...'Over time, toen we met een hoop anderen voorzien waren van een blauwe poncho, konden we op de boot. Vet, je werd vlakbij gebracht, je werd zeiknat en soms zag je niets van al het afspattende water- en een herrie dat dit ding maakt van zo dichtbij. Toen ik daar zo stond op dat dek, toen pas had ik enigszins het gevoel dat ik verwachtte zou te hebben bij de Falls. Echt super. Zodra de boot weer aanmeerde was dat ook weer voorbij. En ondanks dat wij hierna met zijn vieren in een soort van spookhuis zijn gegaan (wat trouwens echt best eng was, chapeau), kon ik het niet behappen wat ze hier de Falls hebben aangedaan. Het is gewoon exploitatie van de watervallen, alles gebouwd en gedaan om de Amerikanen te vermaken (voor de Canadezen is het niet zozeer bedoeld, hoor). Gewoon de watervallen met een beetje rust en natuur is gewoonweg niet voldoende voor die mensen. Dus bouwen we gewoon een twee Vegas in het Petit. Jullie zijn gestoord. Het vermogen van Amerikanen om zichzelf te vermaken, of om rust te nemen en hiervan te genieten, is van een abominabel niveau. Overal moeten tv's hangen, heel veel op heel veel verschillende kanalen. Wij denken dat wanneer Amerikanen in Nederland, of Europa, uit zouden gaan, zij zich stierlijk zouden vervelen. En wat mij misschien nog het meest stak aan het dorpje was dat 99% van de attractie geen reet met de watervallen te maken hebben. Guinnes World Record Musuem (maar niet de mooie versie, maar de schreeuwlelijke, he), meer dan 15 spookhuizen en andere troep. De mogelijkheid was er ook om een helikoptervlucht boven de watervallen te doen, en ook al was die helikopter fluoriderend geel met sticker van vlammen erop, dit had tenminste nog iets van doen met de actual reason of that place. Dit kostte $80 en wij hebben daarom gelaten. Maar de redding was nabij, want na het spookhuis liepen we door het dorpje te bedenken wat konden doen, en aangezien wij echt geen zin hadden om in het ‘moving theatre' met bewegende stoelen te gaan of naar de Niagara Zoo, zei ik dat we misschien een stukje door het dorp moesten lopen en kijken of er een fatsoenlijk deel was. Maar nee. Toen- lampje- bedachten we dat we een minivan hadden en dus dit gekkenhuis even konden verlaten. Zo geschiedde, rust en kalmte (is niet hetzelfde), Neves wilde even slapen in het hostel en zo gingen wij met z'n 3 en even erop uit. Heerlijk, langs de rivier de Niagara gereden, en toen 's werelds grootste whirlpool gechillt. Niet zo een whirlpool om in te chillen, ‘het zuigt een mens vier dagen in de rondte, en een telefoonmast wel 21 dagen, en er zit een miljoen liter water in' (dat zijn van de weetjes, he). Maar we konden hier heerlijk een beetje zitten en de voetjes in het ijskoude water stoppen. Het was een dikke 25 graden, oftewel goed vertoeven.

-

-

Raar, maar het leuke van het complete gekkenhuis uit het dorpje was dat dit -naast onze chemie- aanleiding was gaan geven om erg gezellig en melig- op de juiste wijze- te worden. Elke keer als iemand weer even begon over het dorpje, barstten we in lachen uit, en herhaalden we weer 'dit kan toch niet, waar slaat dit op, ze zijn echt mental'. De stemming was heel het weekend in goede staat, heb het weekend zo veel gelachen, en lachen is gezond.

Zaterdag avond weer uit met een groepje van 6-7, erg gezellig opnieuw, vele foto's en vele lachen (één lach, 2 lachen als in één gehakt, twee gehaktballen?). Ondanks de weinige slaap die mijn ogen hebben gekregen dit gehele weekend, bleef ik samen met mijn reisgezelschap onvermoeid in een gezellige stemming, echt sfeerverhogend. Zondag moesten de meiden de bus hebben naar Toronto, en wel om 11:45. Kwam goed uit, want ik zou mijn vader, stiefmoeder en mijn kleine zusje die avond ophalen van het vliegveld in Boston. Maar ik was vergeten te kijken hoe laat de lieve mensen precies aan zouden komen, maar we gingen toch weg nadat we de meiden bij de bus hadden afgezet, dus veel keus was er niet. Ik dacht dat het half negen zou zijn, maar loeki vertelde mij aan de telefoon half 8. Shit, wij zaten op een 8uur's schema. Daar kwam bij dat we gezeik kregen omdat Maarten een stempeltje op een of ander formulier miste. Auto parkeren en naar het douane hoofdkantoor lopen. En guess what? Wachten. Helemaal leeg verder, maar wachten en wachten. En die man in het hokje (waar is die vent eigenlijk) had nog steeds onze paspoorten- iets mis met Maarten maar Tyas is zijn paspoort ook kwijt, logica oh logica. En de tijd begon weg te tikken, maar 45 minuten later konden we met een stempeltje weer op weg...Toen moest er nog even ontbeten worden, en net over de grens zagen wij een ‘Halal kraampje' in de middle of nowhere. Sweet. Bestellen, zeker 20 minuten wachten, maar dit was het dubbel en dwars waard, soms kun je zo intens genieten (de hele dag) van een goed maaltje. Ken je dat? Met wat latere wachttijden bij de tolweg betaling, zat ik inmiddels op het negen uur schema... Lekker dan, nog steeds geen idee hoe laat mijn bezoek landen ging. Spannend dus. Bleven scheuren met de minivan en uiteindelijk 20:47 op het vliegveld, en ze waren 20:22 geland, precies goed op tijd dus. N to the ice (now you're learning...). Weerzien was gaaf, was goed. Ik kon mijn vader omhelzen. En ik kon mijn kleine zusje weer optillen. En zo geschiedde...

(Fijne koninginnedag allemaal!)

ps hoorde net wat er gebeurd is op K-dag, wat een verschrikkelijk nieuws...Dacht dat ik in het gekke land zat. Onvoorstelbaar...werkelijk- was er echt helemaal stil van...