Afgelopen zondag kwam mijn bezoek aan, dan eindelijk. Zoals eerder geschreven, arriveerde ik dus net op tijd, optimale planning- je kent hem wel. Afgepeigerd als de dutchies waren, en ik moest de huurauto op tijd terugbrengen, dus na het afzetten bij hun hotel, tegen elkaar gezegd de volgende morgen te treffen en de toertocht te beginnen in Boston. Zo gezegd, zo diggie daan. Hihi. Volgende morgen elkaar om 11 uur ergens getroffen. Mijn huis laten zien, ik heb de indruk dat het de mensen errug beviel, nietwaar papa? Maar ik heb hen de dingen laten zien van het oh zo mooie en relaxede (zeker voor US begrippen) Boston...Lekker een meer dan fatsoenlijke lunch naar binnen gewerkt, in Little Italy, mijn buurt dus. Vervolgens langs de haven gewaggeld op het gemakje en daarna het Celtics stadion lieten zien. Vervolgens mijn appartement nog even aangedaan om daarna voor even afscheid te nemen...Tot de volgende ochtend, want wij gingen Whale watching, gluren naar de walvissen vanaf een boot die uit de Bostonse haven vertrekt. Vette shit, van A-Z. We hadden een reisleidster, genaamd Jenna, en ondanks haar hoogblonde haarpartij wist zij een hoop aan ons (boot had zo een 200 man) te vertellen door haar microfoon systeem. Nee werkelijk, goed werk Jenna. Wij hebben de walvissen ‘Salt' en ‘Fluke' gezien. Twee van de toppers (aldus Jenna), steeds kwamen ze een beetje ademhalen voor enkele minuten en dan gingen ze weer onder voor een 9 minuten. Ze komen richting Boston om zich te voeden. In enkele maanden moeten ze zo een 12 ton aankomen...12 ton. Ze hebben ongeveer een duizend liter water in de waffel als ze deze open doen. Biggie beesten dus. Hoe groter hoe beter, hier in de VS. Dus ze moeten wel van deze beesten houden, zou je zeggen. Maar het was echt super, ik heb gewoon walvissen gezien, in het echt! Hoe is het? Laat het daarbij die dag nou ook nog eens echt werkelijk superweer zijn, he. Dit was in ieder geval qua weer de mooiste dag in Boston die MrvanBoston meemaken mocht. Verder heb ik mijn universiteit laten zien, nou ja niet alles dan- het is zo verdomde groot! En de volgende dag zouden we naar New York vertrekken. OP zich heel cool, maar voor mij betekende dit het officiële einde van Boston. Slik, snik en shit. Koffers pakken, spullen uitzoeken, mensen en vrienden gedag, dan wel tot ziens, zeggen tegen en afscheid nemen van een deel van mijn leven. De koffers werden ingepakt met een welgemeende melancholie. Ik vond het niet leuk. Hoop spullen in de kamer laten staan, is de volgende misschien blij mee, en anders- sorry voor de rotzooi, haha. Die avond Boston afgesloten in de universiteits-kroeg met de Nederlandse studiematen. Gezellig, maar aan alles komt een eind. Gedag zeggen tegen enkele Bostonians en toen was het toch voorbij, echt voorbij. Dag Boston, dag. Maar MrvanBoston zal blijven, Boston- dankjewel hier voor! Boston in het hart for ever!

New York was opnieuw een gekkenhuis, maar minder dan de vorige keer, soms is het verbluffend hoe snel je blijkbaar kunt wennen aan gekkenhuizen, maar het is zo. Het blijft een heerlijke stad, het heeft alles- het is alleen soms even zoeken. De eerste nacht in NY sliep ik gelijk met een dame in bed...

Deze dame was mijn zusje, Pauline, haha. We hebben lekker gelegen, he schat? Mijn vader en Marjon samen in bed en ik en Pien. Vond het erg gezellig op de kamer, goed vertoeven! Voor mij was het sowieso wel weer eens lekker om onder een fatsoenlijke douche te staan, oh heerlijk (Douchte al drie maanden onder een getto douche). Wat ik vorige keer niet in New York heb gedaan, was sporten. Maar in dit hotel was een sport gelegenheid, dus pakte ik die kans, erg lekker om al dat Amerikaanse eten een plek te geven. En daarbij een paar keer gebasketbald. Tijdje geleden heb ik namelijk een basketbal gekocht, en ben van plan deze mijn vriend te maken in de tijden dat ik alleen reis. (Houd het blog in de gaten voor het verhaal genaamd ‘Mijn bal & ik'.) We hadden een heerlijk Thais restaurant gevonden die de main facilitator werd van het avond eten, never change a winning team. Doordat mijn zusje zojuist bezig was in het boek ‘Zeg ja tegen een shop-aholic' (zeg ik het goed Pien?) waarin de hoofdpersoon non-stop shopt in New York ofzo, kwamen we in een winkel terecht, century 21- een hele grote fashion winkel, en ik hoor daar iets knotsgeks. Tenminste, dat vind ik. Wat kan daar namelijk? Je kunt daar terwijl je aan het winkelen bent, een creditcard aanvragen, uitgegeven door die winkel, en deze kun je dan meteen gebruiken want er staat gelijk crediet op. En dit kan zelfs, je krijgt er zelfs info over bij de kassa, wanneer je bij de kassa er achter komt dat je de limiet van (één van) je huidige creditcards (de gemiddelde Amerikaan heeft 8 creditcards...8!) hebt overschreven. Kom even op zeg. En gedraag je. Dit kan niet! Fout, het kan en het gebeurt en op grote schaal...

Goed, goed, fout, fout. Knotsgek in elk geval. Zaterdag was Maarten een nachtje overgekomen om te komen stappen in de city. We hebben het ontzettend gezellig gehad met zijn tweeën, en 's avonds met Marjolein en een grote groep- gezellig gegeten en gestapt. Volgende dag zijn Maarten en ik naar het MET (het grootste New Yorke museum) geweest (ben je niet een beetje trots, Mama? Op zondag ochtend, met een hele korte nacht- toch cultureel) (lees dan even niet dat wij naar binnen zijn gesniekt zonder de entree te betalen, een vos verliest...haha). En Maandag was het alweer afscheid nemen van de familie, best weer gek- zeker na zo een intensief weekje. Maar zo is het nou eenmaal, en zo ging het dus. Want de boy ging naar Canada, naar Toronto om precies te zijn.

Als eerste was mijn Canada plan niets meer dan een actie om mijn verlopen visum te kunnen verlengen met 90 dagen toeristen status. Maar aangezien het ook is daar waar Florentine woont, kon het toch nog een gezellige trip worden (Canada zelf trekt mij namelijk niet zo, weet niet waarom). En Gezellig dat het is. Floor had een paar heel leuke dingen uitgezocht dat we konden gaan doen. Zo is het gekomen dat deze Toronto trip zowel heel leuk als heel leerzaam aan het worden is. Want Floor had geregeld dat ik op dinsdag mee kon naar haar werk. Zij werkt in een heel speciale klas, met 8 kinderen, allemaal jongens tussen de 6-12 met ernstige gedragsproblemen. Allemaal gevalletjes apart met handleidingen die nog niet volledig geschreven of gevonden zijn, zeg maar. Zij werkt daar samen met een man, die eind verantwoordelijk is, en zij helpen de kinderen met alles. Lezen, rekenen, sociale vaardigheden, etc. etc. De hele formule is volledig gericht op positief stimuleren, en de methode in het lokaal is zeer speciaal, heel vrij om in te kunnen spelen op de directe behoefte van de kinderen apart. Bij binnenkomst probeerde ik gelijk de sfeer te proeven door naar de wanden te kijken met posters en kinderlijk uitgeschreven (leer)methoden. Heel interessant. Nou hoor ik jullie denken, wat doet Tyas daar dan die dag? Goede vraag op zich. Ik mocht gewoon daar zijn en kijken wat ik wilde doen. Dus een beetje met de kinderen praten, kijken wat ze leuk vonden en zien of er een beetje contact gemaakt kon worden. Gelukkig ben ik dol op kinderen en mede door de sfeer die daar heerst, zoals neergezet door Floor en haar collega-partner, ging dit eigenlijk vanaf het begin heel soepel. 's Ochtends wordt er begonnen met muziek- iedereen krijgt een instrument en dan wordt er ‘gejamd', schitterend. Sommige kinderen, hoorde ik achteraf, waren echt bezig om zich voorbeeldig te gedragen omdat ik er was, een paar anderen vonden het, vooral in het begin iets lastiger. Op een gegeven moment heb ik een jongetje apart genomen, ik had het plan bedacht om samen met hem een memorie spel te maken- ik had op de muur gelezen dat hij van basketbal hield, en dus stelde ik voor om een basketbal memorie spel te maken. Groot succes. Heel erg cool. Enkele andere jongetjes wilden joinen, en zo gingen we over op plaatjes tekenen en deze gebruiken in het spel. Succes alom, heel erg te gek. Ik vond het zo ontzettend gaaf om met die hummels te werken. En in de pauze een beetje buiten spelen met hen, de kleinste van het stel mocht op mijn nek voor een slamdunk, was wederom heel erg gaaf. De dag was echt een dubbele win-win situatie. De jongetjes genoten maar ik zeker zelf ook. Toen ik wegging kwamen er enkelen naar me toe of ik in Canada ging wonen en daar wilde komen werken. 'Then we can do this every day'voegde eentje mij toe, hartverwarmend alom! Nu geloof ik ook zeker waarom Floor elke dag met een lach naar haar werk zegt te gaan, niet dat het allemaal zo simpel en eenvoudig is met hen, maar de voldoening uit kleine dingen kan zo groot zijn. Hier na zijn Floor en ik naar de CN tower geweest. De CN Tower (voluit: Canadian National Tower) is een toren in Toronto (Canada) die dienstdoet als zendmast en toeristenattractie. Met 553 meter was de toren tot 13 september 2007 het hoogste vrijstaande bouwwerk ter wereld op land, waarna ze werd gepasseerd door de Burj Dubai (goh wat een verassing zeg- Dubai. Fock Dubai- zei ik dat hardop?). Door een zorgvuldig uitgekiend tijdstip hadden we het voorspoed om heel Toronto zowel bij licht als verlicht, in het donker dus, te aanschouwen. Toch best indrukwekkend allemaal vanaf 553 meter, kan ik u verzekeren. Dit alles werd compleet toen bleek dat we hier ook nog konden eten, en zelfs een tafeltje aan het raam- hoe is het?

Morgen gaan we een gesloten jeugdinrichting bezoeken, heeft Floor geregeld dat we daar een kijkje mogen nemen, en donderdag gaan we naar de Toronto Zoo, een van de grotere dierentuinen die we kennen. Zo was dit eerste verhaal geschreven niet in boston dus, maar de naam ‘MrvanBoston' blijf ik rocken met ieders goedkeuring...

(Vanwege trage internet verbinding kan ik geen foto's uploaden op dit moment maar- wat in het vat zit...)