Zaterdag 10-5-09

7:21 AM

Man, dat was best vroeg vandaag. Moest om 5:15 opstaan (nou ja, 05:30), en ik zal jullie vertellen waarom. Tyas heeft gisteren zijn vlucht gemist, vette, vette domper. Het ergste is nog dat dit gebeurde op 2 minuten! 2! Ik kwam uit Toronto, zou om 17:42 in boston landen om vervolgens om 19:00 uur naar Miami te vertrekken. Kreeg mijn vlucht in Toronto vertraging, kwam ik om 18:22 aan, wachten op mijn koffer, rennen naar de incheck-balie, maar helaas- er was niets meer wat ze voor me konden doen, ja mij op de eerst volgende vlucht zetten, 7 uur de volgende ochtend. Ok dan maar, vriendelijk bedankt toch wel ofzo. Zo stond ik op het vliegveld waar de kapers van 9/11 zijn opgestegen, hmm- een kaping klinkt nog lang zo gek niet, bedacht ik me. Maar zelfs voor een kaping zou ik eerst op een vlucht moeten zitten en dat zat ik niet. Snel de gedachten laten vliegen...NU moest ik dus noodgedwongen de nacht in Boston doorbrengen (heb ik wel eens eerder gedaan), in Boston,

melancholisch- is dit een teken- wil de stad mij houden? Goed, slaapplek dus. Telefoon uit de broekzak, vrienden bellen. Niemand krijg ik te pakken- maak me niet druk- had al teveel een kutdag om me druk te maken. 's Ochtends, nou ja, 's middags, namelijk had je boy al bijna zijn vlucht vanuit Toronto gemist. Ik kwam aan op het vliegveld en realiseerde mij daar dat ik geen idee had met welke matschappij er gevlogen moest worden (lang leve de elektronische tickets, he). En is dat handig op zo een groot vliegveld? Nee, dat is het niet. En ik was al krap vertrokken, taxi in de file, en zo stond ik in vertrekhal 3 alle balies van maatschappijen af te gaan met mijn paspoort om te kijken of iemand mij ergens heen ging brengen. Na 40 minuten vertrekhal gek gemaakt te hebben, en vertrekhal 3 mij, besloot ik naar hal 1 te gaan en het daar verder te proberen. Air Canada was het uiteindelijk en via een turbo express incheck- mocht ik nog net mee. Joehoe. Maar goed in Boston een slaapplek dus. Uiteindelijk belde Maarten mij terug en vertelde mij dat zij, hij en Tom, in New York zaten, maar ook vertelde hij mij waar de sleutel lag en dat ik meer dan welkom was in hun huis de nacht door te brengen, and so I did. Jongens, onwijs bedankt voor de gastvrijheid- en de Mike's pastry doos had ik maar weggegooid, stond er net even te lang...Super dat ik daar slapen kon (en douchen). Maar zo wordt mijn Miami-trip dus met één dag verkort- tsja, wat doe je eraan he.

De andere dagen in Toronto waren ook van hoog niveau qua vermakelijkheid. Nog even vertellen? Floor en ik hadden een wagen gehuurd, een knal blauwe Kia (lelijk- maar heerlijk) en hiermee gingen we naar Oakville om een gesloten jeugdinrichting te bekijken. En ook al hebben we het kleine gespuis niet persoonlijk gesproken, het was ontzettend interessant, en de man die ons alles liet zien was buitengewoon aardig en wist antwoord te geven op al onze vragen. Floor en ik lieten ons van de beste kant zien, beiden, ervaren, hadden we gerichte vragen die lieten zien dat we het interessant vonden en ervan leerden. Goede ervaring. Volgende dag de zoo gepakt, Toronto zoo.

Heerlijk weer en een rustige (in mensen dan, geen dieren) dierentuin doet het goed bij mij. We hebben ons heel goed vermaakt daar, dierentuin was een goede zet, Floor. De volgende dag, allereerst uitslapen, want ook al was het een soort vakantie, de wekker ging elke dag een tikkeltje vroeg, maar daarna het mooie weer geplukt en naar Centre Island gegaan (een eilandje te bereiken met een Ferry), uitermate geschikt om op te chillen, laten we daar nou net heel goed in zijn, he. Maar behalve chillen kun je er ook belachelijke fietsen huren...Haha. Let's do it. Het was een heerlijke ontspannende dag, maar de kroon zou nog komen...Want 's avonds zou er (niet meer op het eiland hoor) gekaraoked worden. Neves, een huisgenoot van Floor, had een kamer ergens gehuurd (het is big business, dat karaoke daar) en daar zouden we dan met een zooitje drinken en zingen. Laten we nou de eerste anderhalf uur met slechts vier zijn...in een zaaltje voor 20. Het hele event werkte mij zo op de lachspieren, constant. Een middelgrote conferentie kamer met zwart leren banken langs de zijkanten, 2 microfoons en een groot scherm. Let's go. Schaamte had ik achter in het hotel gelaten, dus we waren er klaar voor. Oasis- Wonderwall, Mariah Carey- I can't live en Notorius BIG- Mo money mo problems zijn slechts een paar toppers van de avond uit mijn strottenhoofd. LOL= lauching out loud (now you're learining). De volgende dag Canada verlaten, de stad ging mij missen want voor het eerst regende (stortregen) het. It was raining Deense doggen and Tijgers...Nou ja, de rest op het vliegveld is bekend.

Verder lijkt Canada wat meer op Europa dan dat de VS dat doet, iets meer relaxedheid, iets minder gaat over de top. Ik heb mijn beeld bijgesteld van Canada, het trok mij echt zeer niet, en nu kan ik beter begrijpen waarom mensen er naar toe willen gaan.

Trouwens, ik zit nu in het vliegtuig en Amerika is zo enorm groot (dubbel dubbel). De steden zijn echt slechts druppels in dit land, helemaal als je vliegt, zie je dit goed. Soms een clustering van huizen in een dorp tot een town of county, maar over het geheel is het groen en onbewoond. De stroken groen, water en bergen zijn immens. Ergens wist ik dat wel, maar bij Amerika denk je toch al gauw aan de steden, LA, NY en natuurlijk Bos to the ton. Maar het merendeel is natuurlijker dan dat, plattelands en dat verklaart natuurlijk ook beter hoe het in hemelsnaam mogelijk was dat dubbeljoe (George Bush) 8 jaar over ons allen heeft mogen roeren.

Ik kijk erg uit naar Miami, heb, volgens mij, een verschrikkelijk leuk hostel geboekt waar ik binnen no time wat vrienden ga maken (voel je de positieve instelling), moet ook wel- want de boy is in zijn uppie overdaar. Komt goed, komt vast dik goed. En kan ik geen vrienden maken, val ik jullie toch gewoon elke dag lastig...

Even iets anders, iets dat niets met mijn trip te maken heeft- stop gerust met lezen. Maar de gebeurtenis van Koninginnedag onlangs heeft me diep geraakt. Sowieso dat mensen zo een schitterende feestdag zouden willen verstoren, maar meer nog het proces dat hierachter schuilt- en dan met name de ‘oplossing'. Want deze actie laat mij eens te meer nog eens inzien dat de oplossing niet in veiligheid ligt. We kunnen nog 500.000 agenten erbij aannemen en er hadden er nog 2000 meer in Apeldoorn kunnen staan- het maakt niet uit. Tegen dit soort acties is geen veiligheidsbeleid opgewassen. Al te meer legt dit bloot dat (eigenlijk wil ik het woord oplossing niet gebruiken, maar...) de oplossing ligt in het sociale. Mensen raken vervreemd van wat vertrouwd is. Een te ver doorgevoerde individualisering haalt ons in en gaat ons voorbij zonder gestopt te worden. Tuurlijk is dit slechts een actie van één individu, maar het probleem is er. We hebben geen collectief gevoel meer, we praten niet met elkaar, we weten niet wat er leven, en als we weten wat er leeft bij anderen, gebruiken we dit alleen maar als versterking voor ons eigen beeld, om zelf van te leren in plaats van te luisteren en misschien samen een gevoel te delen dan wel te helpen. Maar door nader bijeen te zijn is hulp al veel minder noodzakelijk- het verschil zit hem in de kleine dingen, en juist zo moeilijk is het om hier begrip voor te krijgen, te kweken, want nee- de wereld vergaat niet als één iemand geen gedag zegt tegen de buschauffeur, maar wanneer de hele dag niemand doet, bouwt frustratie op- een gevoel van normloosheid kan hem overkomen. Niet te zeggen dat ‘daders' niet verantwoordelijk zijn voor hun acties, maar laten we allen naar onszelf kijken. Ik merk dat ik zelf ook vaak opgeslokt ga in mijn eigen besef, en het lastig vind altijd naar het collectief te kijken. Want wie is het collectief? Alle Nederlanders? Alle Mensen? Al mijn soortgelijken? Mijn familie en vrienden? Maar het realiseren dat er vragen zijn, en kwesties die ongewenste uitkomsten (kunnen) gaan hebben, is een stap. En stappen moeten gemaakt worden om dit soort gekkigheid te voorkomen. Een simpele roep op om normen en waarden voldoet niet wanneer wij niet weten wat deze waarden en normen moeten inhouden, het is te vroeg dan wel te laat om normen en waarden als algemeen bekend te veronderstellen. Het is naïef te denken dat mensen ze wel kennen (en ernaar kúnnen leven) maar ze simpelweg naast ze neer leggen. Mensen leven namelijk altijd al naar hun (eigen) waarden en normen, dus een absentie van waarden en normen is het niet. Laat ons elkaar helpen, laten we kijken naar anderen, en helpen waar nodig. Durf te spreken, durf te corrigeren en durf het te durven. Nog meer telefoons die afgeluisterd gaan worden, meer bevoegdheden voor veiligheidsdiensten en nog meer verdere inperking van de vrijheid en privacy mag niet de oplossing zijn. Ik denk dat er altijd een balans is, wat willen we? Volledige veiligheid is best te garanderen, hang overal camera's op, laat de politie ratio 1:3 zijn, zorg dat overal straffen opstaan zonder bewijs, beroof mensen voor onbepaalde tijd van hun vrijheid op enkel verdenking. Ja hoor, dan wordt het veiliger op straat. Maar ook een stuk minder gezellig, denk je niet?