De echte reiziger en San Fran

LA dus, nog niet echt kunnen verkennen- maar dat wat ik zag vanuit het vliegtuig, wat een grote stad is dit, weinig hoogbouw- heel uitgestrekt. Het greyhound station blinkt in ieder geval verre uit van gezelligheid.

Ik voel me op dit moment echt heerlijk, voel me een echte reiziger. Ik merk dat ik ervaren ben of anders begin te worden. Uit Miami vandaag vertrokken met openbaar vervoer, publieke bus, 2 overstaps. Ik en mijn kalf van een koffer. Niemand kan het ook laten er iets over op te merken. Ik weet het, hij is aan de grote kant. En dat niet alleen, dat ding is zwaar nu- niet normaal.

Hij mag ook nooit mee eigenlijk door z'n gewicht, maar daar heeft hij een trucje op bedacht. Wat doen ze hier namelijk, zowel op het vliegeld als bij de greyhound, de balie figuur checkt me in, zegt dat ik mijn koffer op de weegschaal moet leggen, dan kijkt ze heel boos, en vraagt of ik serieus van plan ben dat mee te nemen en of ik dacht dat dat zou lukken. Waarop ik zeg dat ik een zware dag heb gehad en of ze me niet kan matsen. Nee, kan echt niet- kost je 75 dollar, één keer zelfs 165$. Dan zeg ik dat ik er wel wat uithaal. Doe ik dan, nog steeds ietwat te zwaar, maar dan mag het wel. Zij plakt het label erop, en daar komt het, dan moet ik zelf mijn koffer naar de band brengen. In de tussentijd prop ik snel mijn spullen er terug in en hoppa, ik check mijn koffer van 70 pounds, no problemo! Goed he. Maar ik voel me een echte reiziger vandaag dus. Met al mijn bagage in de bussen, overstappen, dan op het vliegveld, ik ben er nu zo veel geweest en dingen meegemaakt, ik ben heel relaxed, praat met de employees, doe mijn schoenen en riem vast uit. Ga op mijn dooie gemakje naar de gate, laad mijn telefoon en laptop op waarmogelijk (trek zo nodig de stekker van de snoepautomaat eruit, haha) en ga aan board van het vliegtuig. Mediteer een paar uurtjes in de lucht (nu ga ik te ver- ik weet het). Kom er op vliegveld achter dat ik geen enkel idee heb waar mijn bus naar San Fransisco, waar ik 45 minuten de tijd voor heb, vandaan vertrekt. Lekker dan. Vragen, blijkt het G#$%^V%^D helemaal downtown te zijn. En aangezien ik niet (meer) het geld heb om te zeggen tegen de eerste beste taxi chauffeur 'Take me there', op zoek naar een local bus. Wachten en zoeken, maar OK, gevonden. Zet deze me af in de middle of nowhere. Nog steeds geen idee hoe bij mijn bus te komen...weer vragen- alleen negers met grote truien in de buurt. Kijken stuk voor stuk naar mijn knoeperd van mijn horloge. Maar ok, zij spreken ook Engels, dus vraag ik het hen. Te ver om te lopen, hoor ik. En ik heb nog 15 minuten. Maar ik stress hem niet, anders pak ik wel weer de volgende bus, ja toch? Uiteindelijk toch maar een taxi, het was niet zo veilig om te gaan lopen namelijk. Toch een taxi, maar wel maar een klein eindje, heb ik toch mooi op bespaard. Toen eindelijk op het greyhound station aangekomen, hoera. Een al gezelligheid daar...Nog even snel mijn telefoon opladen en ;laptop, en I am good to go. In de bus voor 10 uurtjes. Van 00:45 tot 10:45. Heerlijk. Tel daarbij een 3 ur tijdsverschil op voor mij, komend uit het oosten. En oh ja, tel daar ook mijn kater en zeer korte nachtrust van de afgelopen nacht (laatste nacht Miami, thuis 05:45-check uit om 11:00) bij op. En dit alles doet me goed voelen, een echte reiziger.

Wow, gister was fuckin amazing. Je weet toch van die dagen die je echt kunt herinneren als instant classic. Gister was er zo eentje, vergelijkbaar met de prubcrawl in Brighton, Presidents day. Gister aangekomen in San Francisco (SF), busreis overleefd- viel alleszins mee. Die middag om half 3 vetrokken uit Miami met publiek busje. Vliegen naar LA. Daar vertrokken om 0:45 uit LA en kwamen om 09:45 aan in SF. Op een gegeven moment kon ik helemaal achterin zitten, 3 stoelen naast elkaar en daar kon ik redelijk slapen, dus ik kwam niet helemaal kapot aan gelukkig.

Eenmaal aangekomen, Maarten weer ontmoet, bleek er iets van een feest ofzo gaande te zijn. Er was een of andere ING race of dergelijk, maar uiteraard niet meer dan gewoon een reden om te drinken. En zo geschiedde. Maarten en ik zo snel mogelijk de straat op, rond 11 uur in de ochtend, en binnen no time behoorden we tot een groepje locals. Iedereen was een beetje verkleed, vooral heel kleurig. Wij waren hier niet op voorbereid en hadden dus helaas gewoon onze normale kleren aan. We moesten naar Golden Gate park zien te komen, een paar taxi's bracht ons erheen (de meiden hebben we niet meer terug gezien overigens, andere taxi), in de taxi hadden we de grootste lol, iedereen al lekker de hele tijd aan het drinken, schitterend. Parker, een jongen van 24, erg grappig en in het leger gezeten, en wat andere dudes, onder andere een gozer die met krukken liep na een paddo- experimentje van laatst...Taxi zette ons af ergens langs de kust, en toen zijn we wat gaan lopen en doen. Gewoon rondkloten en drinken (op straat, I love it!), op een gegeven moment kwamen we bij een bar aan, in het bos een beetje met een verschrikkelijk lekker bandje dat aan het spelen was daar.

All good. Op een gegeven moment weer terug naar die bar gegaan, omdat dat eigenlijk het enige was wat we konden vinden...Oh ja tussendoor zijn we nog even op het strand geweest, best druk maar geen strandtenten of andere alcohol verkopende...Wel een thais restaurant vlakbij, maar wilde ons geen bier verkopen, dus Maarten en ik een tafeltje gevraagd, 2 Singa besteld, de rekening gevraagd en betaald en met het bier naar buiten gelopen, ja toch. Toen bij die bar besloten maarten en ik dat het tijd was om te gaan. Taxi gepakt naar het hostel, daar aangekomen op de kamer trok Maarten zijn kleren uit en ging hij op bed liggen. Ik zeg 'doe normaal het is nog niet eens half 8, we gaan nog iets doen, in de lobby kwamen we 2 meisjes tegen, één Nederlandse en een Franse. Zij gingen later naar Castro, de homowijk van SF. Om 10 uur samen met die twee meiden vertrokken naar de homowijk. Best scary shit overdaar. Je wil het niet weten. Overal homo's sowieso, maar heel anders dan in Amsterdam. In Amsterdamse homo barren zijn ook vrouwen, die het trendy vinden om daar te zijn, in SF alleen maar mannen. En ook oudere mannen, middelbare leeftijd- van die leden van de vrijwillige brandweer enzo...huhll. Wij in verschillende barren wat biertjes gedronken, en op een gegeven moment kreeg Maarten een tip over een bar op 18 street. Ok, let's check die uit dan. Het was een soort van club, er werd gedanst en het was best groot. Er was een gozer in een geel overhemd die in onze buurt stond en Maarten vertelde dat die gozer, een jaar of 37, aan zijn oor likte. Wat the hell? Ik weet niet meer exact hoe het allemaal ging, maar hij was ietwat vervelend. Ook naar de meisjes volgens mij, want ik herinner me dat ik tussen hem en de meisjes in ging staan omdat ik vond dat dit nodig was. Toen kwam hij wat op mij af, en ik vond hem vervelend- raakte geïrriteerd. Op een bepaald moment drukt hij $100 in mijn hand. Wat? Flikker op man, en ik neem het niet aan, geeft het hem terug. Hij bleef het proberen, en daarna zei hij steeds 'we've never talked', hell yeah we never talked, walk away, zei ik. Hij werd steeds vervelender, ik werd echt kwaad. Ik schreeuwde tegen hem, en Maarten hield mij rustig en zei me dat we daar geen ruzie moesten maken (toch een beetje de minderheid, he). Dus ok, ik telde tot tien, ging een beetje achterin staan- tot hij weer mijn richting opkwam. Ik werd gek en zei Maarten dat hij de meiden zo mee naar buiten moest nemen, want ik ging vast naar buiten anders was het zeker knokken geweest daar in de homo tent. Was slechts een klein incidentje, verder was het super gezellig, hoor homo's. Maarten en ik hebben nog om beurten als limbo koord gefungeerd in samenwerking met een locale homo...grappig toch. Toen was het tijd om naar huis te gaan...Toen in de lobby nog een beetje gekletst, allemaal goed vermaak. Al met al, het was een goede dag, van begin tot eind. Van 11 uur in de ochtend tot 4 uur in de nacht...

Miami to Keys

Woensdag 13-5-09

10:52 AM

Ok, super gezellig zo een Greyhound stationnetje. Greyhound is een busmaatschappij die door de heel Amerika opereert, tegen redelijke prijzen over het algemeen. Maar dit stationnetje heeft het allemaal (niet). Treurnis en verdriet, qua inrichting, mensen verrotte vending-machines en dit alles ernstig versterkt door de televisie die staat afgesteld op CNN die uitgebreid aan het berichten is over die Amerikaanse militair die 5 andere militairen dood heeft geschoten (probeer je in te denken wat de impact hiervan is in een land als Amerika)...Gelukkig hoef ik hier nog maar 2 uur te wachten tot mijn bus naar Key West vertrekt, ik kon een (gratis) lift krijgen vandaar dat ik een tikkeltje tijd heb om dit niets mee te maken. Maar hey, is ook Amerika, he. Niet klagen nou. Het is niet alleen maar opwinding, sensatie en heftigheid, zelfs niet in Miami dus. Maar Miami is wel echt geweldig by the way. Tuurlijk heb je er het strand, parelwit, groot met een schitterende blauwe/groene zee, je kunt er verschrikkelijk goed uitgaan, het eten kan onwijs lekker zijn (little Havana), het weer is om te smullen en naast dit alles is de stad, Downtown, ook nog eens N to the ice

. Tenminste dat vind ik, het is een beetje een ongeregeld zooitje, waar Spaans de voertaal is en mensen mij belachelijk vinden omdat ik Engels tegen hen spreek. En aangezien mijn Spaans te wensen over laat, doen we het toch gewoon met ouderwets wijzen, en dan gewoon geld op de toonbank leggen en hopen dat het allemaal goed gaat. Gaat het ook wel, uiteindelijk gaat het allemaal goed. Downtown deed mij denken alsof ik al in Cuba was, het taaltje, de mensen, het eten, het weer etc etc. Het viel mij nog behoorlijk mee hoe het met de nep-tieten gesteld was, ik had er veel meer verwacht- maar de opgepompte gasten en vrouwen in aantal was redelijk bescheiden al met al. Het hostel dat ik geboekt had was werkelijk goud waard, ik had binnen de eerste 3 uur al 3 ‘goede' vrienden gemaakt. De sfeer in het hostel was echt super relaxed, heel veel jonge mensen die allemaal aan het reizen zijn en een redelijk aantal doet dit ook alleen, schept al gauw een band. Het hostel was zo goud (te- wil ik niet zeggen), dat het mij de eerste dag heeft vastgehouden, eigenlijk niet naar buiten geweest, die dag. Airconditioning in de lobby, een bar en een happy hour...Daarbij mijn zojuist gemaakt vrienden, James, een jongeman uit London- net terug uit 3 maanden Brazilië, Tom uit Notthingham, net 2 weken gewerkt op een rally van LA naar Miami en Max uit Singapore die tot 5 uur in de morgen opblijft om de ‘stock-market' in de gaten te houden...Iedereen die je tegenkomt tijdens reizen heeft mooie verhalen te vertellen (en de mensen die dat niet hebben tijdens reizen, dat zijn echt intrinsiek saaie figuren...) en deze wisselen we graag uit onder een biertje. De dag erna heb ik het strand verkend, maar was nooit de grootste fan. Het is mooi hoor, maar ik was bang te verbranden (30 graadjes en best wel vlak op de evenaar) en ben na twee uurtjes (beetje rode schouders) verkoeling gaan zoeken op het terras met Tom. 's Avonds, na een tripje door de stad en wat drankjes her en daar, te lang in de lobby gezeten en rond 5 uur het licht daar uitgedaan. De slaapzaal op, met 7 anderen. Even wennen maar niet zo een probleem hoor- had het geluk dat niemand snurkte op mijn zaal. Gister een fiets gehuurd en lekker wezen touren, heerlijk dat dat was. Van South Beach naar Downtown gefietst, zeker zo een 5 kwartier tocht, en toen daar weer wat gecruised. De fiets is in Miami een redelijk stoer vervoersmiddel, de mensen zien het graag, alhoewel ze grager een dame in haar string zien skaten over de stoep, and I can't blame them...Gisteravond was er een pool-toernooi in het hostel, dus heb ik me ingeschreven en is het mij gelukt om de tweede prijs in de wacht te slepen. Een ‘South Beach Hostel' T-shirt. Toch weer een leuke kattenbel, nietwaar? Over kattenbellen gesproken, ik heb het plan opgevat om overal waar ik ben geweest een koelkast magneet mee te brengen. Dus vervoer ik nu al een magneet van the North End, Boston, de skyline van New York, de watervallen van Niagara, de CN tower van Toronto en het strand van Miami. Ik wil toch een grote koelkast later, dus dat komt goed...

Oops...Missed my flight

Zaterdag 10-5-09

7:21 AM

Man, dat was best vroeg vandaag. Moest om 5:15 opstaan (nou ja, 05:30), en ik zal jullie vertellen waarom. Tyas heeft gisteren zijn vlucht gemist, vette, vette domper. Het ergste is nog dat dit gebeurde op 2 minuten! 2! Ik kwam uit Toronto, zou om 17:42 in boston landen om vervolgens om 19:00 uur naar Miami te vertrekken. Kreeg mijn vlucht in Toronto vertraging, kwam ik om 18:22 aan, wachten op mijn koffer, rennen naar de incheck-balie, maar helaas- er was niets meer wat ze voor me konden doen, ja mij op de eerst volgende vlucht zetten, 7 uur de volgende ochtend. Ok dan maar, vriendelijk bedankt toch wel ofzo. Zo stond ik op het vliegveld waar de kapers van 9/11 zijn opgestegen, hmm- een kaping klinkt nog lang zo gek niet, bedacht ik me. Maar zelfs voor een kaping zou ik eerst op een vlucht moeten zitten en dat zat ik niet. Snel de gedachten laten vliegen...NU moest ik dus noodgedwongen de nacht in Boston doorbrengen (heb ik wel eens eerder gedaan), in Boston,

melancholisch- is dit een teken- wil de stad mij houden? Goed, slaapplek dus. Telefoon uit de broekzak, vrienden bellen. Niemand krijg ik te pakken- maak me niet druk- had al teveel een kutdag om me druk te maken. 's Ochtends, nou ja, 's middags, namelijk had je boy al bijna zijn vlucht vanuit Toronto gemist. Ik kwam aan op het vliegveld en realiseerde mij daar dat ik geen idee had met welke matschappij er gevlogen moest worden (lang leve de elektronische tickets, he). En is dat handig op zo een groot vliegveld? Nee, dat is het niet. En ik was al krap vertrokken, taxi in de file, en zo stond ik in vertrekhal 3 alle balies van maatschappijen af te gaan met mijn paspoort om te kijken of iemand mij ergens heen ging brengen. Na 40 minuten vertrekhal gek gemaakt te hebben, en vertrekhal 3 mij, besloot ik naar hal 1 te gaan en het daar verder te proberen. Air Canada was het uiteindelijk en via een turbo express incheck- mocht ik nog net mee. Joehoe. Maar goed in Boston een slaapplek dus. Uiteindelijk belde Maarten mij terug en vertelde mij dat zij, hij en Tom, in New York zaten, maar ook vertelde hij mij waar de sleutel lag en dat ik meer dan welkom was in hun huis de nacht door te brengen, and so I did. Jongens, onwijs bedankt voor de gastvrijheid- en de Mike's pastry doos had ik maar weggegooid, stond er net even te lang...Super dat ik daar slapen kon (en douchen). Maar zo wordt mijn Miami-trip dus met één dag verkort- tsja, wat doe je eraan he.

De andere dagen in Toronto waren ook van hoog niveau qua vermakelijkheid. Nog even vertellen? Floor en ik hadden een wagen gehuurd, een knal blauwe Kia (lelijk- maar heerlijk) en hiermee gingen we naar Oakville om een gesloten jeugdinrichting te bekijken. En ook al hebben we het kleine gespuis niet persoonlijk gesproken, het was ontzettend interessant, en de man die ons alles liet zien was buitengewoon aardig en wist antwoord te geven op al onze vragen. Floor en ik lieten ons van de beste kant zien, beiden, ervaren, hadden we gerichte vragen die lieten zien dat we het interessant vonden en ervan leerden. Goede ervaring. Volgende dag de zoo gepakt, Toronto zoo.

Heerlijk weer en een rustige (in mensen dan, geen dieren) dierentuin doet het goed bij mij. We hebben ons heel goed vermaakt daar, dierentuin was een goede zet, Floor. De volgende dag, allereerst uitslapen, want ook al was het een soort vakantie, de wekker ging elke dag een tikkeltje vroeg, maar daarna het mooie weer geplukt en naar Centre Island gegaan (een eilandje te bereiken met een Ferry), uitermate geschikt om op te chillen, laten we daar nou net heel goed in zijn, he. Maar behalve chillen kun je er ook belachelijke fietsen huren...Haha. Let's do it. Het was een heerlijke ontspannende dag, maar de kroon zou nog komen...Want 's avonds zou er (niet meer op het eiland hoor) gekaraoked worden. Neves, een huisgenoot van Floor, had een kamer ergens gehuurd (het is big business, dat karaoke daar) en daar zouden we dan met een zooitje drinken en zingen. Laten we nou de eerste anderhalf uur met slechts vier zijn...in een zaaltje voor 20. Het hele event werkte mij zo op de lachspieren, constant. Een middelgrote conferentie kamer met zwart leren banken langs de zijkanten, 2 microfoons en een groot scherm. Let's go. Schaamte had ik achter in het hotel gelaten, dus we waren er klaar voor. Oasis- Wonderwall, Mariah Carey- I can't live en Notorius BIG- Mo money mo problems zijn slechts een paar toppers van de avond uit mijn strottenhoofd. LOL= lauching out loud (now you're learining). De volgende dag Canada verlaten, de stad ging mij missen want voor het eerst regende (stortregen) het. It was raining Deense doggen and Tijgers...Nou ja, de rest op het vliegveld is bekend.

Verder lijkt Canada wat meer op Europa dan dat de VS dat doet, iets meer relaxedheid, iets minder gaat over de top. Ik heb mijn beeld bijgesteld van Canada, het trok mij echt zeer niet, en nu kan ik beter begrijpen waarom mensen er naar toe willen gaan.

Trouwens, ik zit nu in het vliegtuig en Amerika is zo enorm groot (dubbel dubbel). De steden zijn echt slechts druppels in dit land, helemaal als je vliegt, zie je dit goed. Soms een clustering van huizen in een dorp tot een town of county, maar over het geheel is het groen en onbewoond. De stroken groen, water en bergen zijn immens. Ergens wist ik dat wel, maar bij Amerika denk je toch al gauw aan de steden, LA, NY en natuurlijk Bos to the ton. Maar het merendeel is natuurlijker dan dat, plattelands en dat verklaart natuurlijk ook beter hoe het in hemelsnaam mogelijk was dat dubbeljoe (George Bush) 8 jaar over ons allen heeft mogen roeren.

Ik kijk erg uit naar Miami, heb, volgens mij, een verschrikkelijk leuk hostel geboekt waar ik binnen no time wat vrienden ga maken (voel je de positieve instelling), moet ook wel- want de boy is in zijn uppie overdaar. Komt goed, komt vast dik goed. En kan ik geen vrienden maken, val ik jullie toch gewoon elke dag lastig...

Even iets anders, iets dat niets met mijn trip te maken heeft- stop gerust met lezen. Maar de gebeurtenis van Koninginnedag onlangs heeft me diep geraakt. Sowieso dat mensen zo een schitterende feestdag zouden willen verstoren, maar meer nog het proces dat hierachter schuilt- en dan met name de ‘oplossing'. Want deze actie laat mij eens te meer nog eens inzien dat de oplossing niet in veiligheid ligt. We kunnen nog 500.000 agenten erbij aannemen en er hadden er nog 2000 meer in Apeldoorn kunnen staan- het maakt niet uit. Tegen dit soort acties is geen veiligheidsbeleid opgewassen. Al te meer legt dit bloot dat (eigenlijk wil ik het woord oplossing niet gebruiken, maar...) de oplossing ligt in het sociale. Mensen raken vervreemd van wat vertrouwd is. Een te ver doorgevoerde individualisering haalt ons in en gaat ons voorbij zonder gestopt te worden. Tuurlijk is dit slechts een actie van één individu, maar het probleem is er. We hebben geen collectief gevoel meer, we praten niet met elkaar, we weten niet wat er leven, en als we weten wat er leeft bij anderen, gebruiken we dit alleen maar als versterking voor ons eigen beeld, om zelf van te leren in plaats van te luisteren en misschien samen een gevoel te delen dan wel te helpen. Maar door nader bijeen te zijn is hulp al veel minder noodzakelijk- het verschil zit hem in de kleine dingen, en juist zo moeilijk is het om hier begrip voor te krijgen, te kweken, want nee- de wereld vergaat niet als één iemand geen gedag zegt tegen de buschauffeur, maar wanneer de hele dag niemand doet, bouwt frustratie op- een gevoel van normloosheid kan hem overkomen. Niet te zeggen dat ‘daders' niet verantwoordelijk zijn voor hun acties, maar laten we allen naar onszelf kijken. Ik merk dat ik zelf ook vaak opgeslokt ga in mijn eigen besef, en het lastig vind altijd naar het collectief te kijken. Want wie is het collectief? Alle Nederlanders? Alle Mensen? Al mijn soortgelijken? Mijn familie en vrienden? Maar het realiseren dat er vragen zijn, en kwesties die ongewenste uitkomsten (kunnen) gaan hebben, is een stap. En stappen moeten gemaakt worden om dit soort gekkigheid te voorkomen. Een simpele roep op om normen en waarden voldoet niet wanneer wij niet weten wat deze waarden en normen moeten inhouden, het is te vroeg dan wel te laat om normen en waarden als algemeen bekend te veronderstellen. Het is naïef te denken dat mensen ze wel kennen (en ernaar kúnnen leven) maar ze simpelweg naast ze neer leggen. Mensen leven namelijk altijd al naar hun (eigen) waarden en normen, dus een absentie van waarden en normen is het niet. Laat ons elkaar helpen, laten we kijken naar anderen, en helpen waar nodig. Durf te spreken, durf te corrigeren en durf het te durven. Nog meer telefoons die afgeluisterd gaan worden, meer bevoegdheden voor veiligheidsdiensten en nog meer verdere inperking van de vrijheid en privacy mag niet de oplossing zijn. Ik denk dat er altijd een balans is, wat willen we? Volledige veiligheid is best te garanderen, hang overal camera's op, laat de politie ratio 1:3 zijn, zorg dat overal straffen opstaan zonder bewijs, beroof mensen voor onbepaalde tijd van hun vrijheid op enkel verdenking. Ja hoor, dan wordt het veiliger op straat. Maar ook een stuk minder gezellig, denk je niet?

Family, Het einde van Boston het nieuwe begin (Veel he)

Afgelopen zondag kwam mijn bezoek aan, dan eindelijk. Zoals eerder geschreven, arriveerde ik dus net op tijd, optimale planning- je kent hem wel. Afgepeigerd als de dutchies waren, en ik moest de huurauto op tijd terugbrengen, dus na het afzetten bij hun hotel, tegen elkaar gezegd de volgende morgen te treffen en de toertocht te beginnen in Boston. Zo gezegd, zo diggie daan. Hihi. Volgende morgen elkaar om 11 uur ergens getroffen. Mijn huis laten zien, ik heb de indruk dat het de mensen errug beviel, nietwaar papa? Maar ik heb hen de dingen laten zien van het oh zo mooie en relaxede (zeker voor US begrippen) Boston...Lekker een meer dan fatsoenlijke lunch naar binnen gewerkt, in Little Italy, mijn buurt dus. Vervolgens langs de haven gewaggeld op het gemakje en daarna het Celtics stadion lieten zien. Vervolgens mijn appartement nog even aangedaan om daarna voor even afscheid te nemen...Tot de volgende ochtend, want wij gingen Whale watching, gluren naar de walvissen vanaf een boot die uit de Bostonse haven vertrekt. Vette shit, van A-Z. We hadden een reisleidster, genaamd Jenna, en ondanks haar hoogblonde haarpartij wist zij een hoop aan ons (boot had zo een 200 man) te vertellen door haar microfoon systeem. Nee werkelijk, goed werk Jenna. Wij hebben de walvissen ‘Salt' en ‘Fluke' gezien. Twee van de toppers (aldus Jenna), steeds kwamen ze een beetje ademhalen voor enkele minuten en dan gingen ze weer onder voor een 9 minuten. Ze komen richting Boston om zich te voeden. In enkele maanden moeten ze zo een 12 ton aankomen...12 ton. Ze hebben ongeveer een duizend liter water in de waffel als ze deze open doen. Biggie beesten dus. Hoe groter hoe beter, hier in de VS. Dus ze moeten wel van deze beesten houden, zou je zeggen. Maar het was echt super, ik heb gewoon walvissen gezien, in het echt! Hoe is het? Laat het daarbij die dag nou ook nog eens echt werkelijk superweer zijn, he. Dit was in ieder geval qua weer de mooiste dag in Boston die MrvanBoston meemaken mocht. Verder heb ik mijn universiteit laten zien, nou ja niet alles dan- het is zo verdomde groot! En de volgende dag zouden we naar New York vertrekken. OP zich heel cool, maar voor mij betekende dit het officiële einde van Boston. Slik, snik en shit. Koffers pakken, spullen uitzoeken, mensen en vrienden gedag, dan wel tot ziens, zeggen tegen en afscheid nemen van een deel van mijn leven. De koffers werden ingepakt met een welgemeende melancholie. Ik vond het niet leuk. Hoop spullen in de kamer laten staan, is de volgende misschien blij mee, en anders- sorry voor de rotzooi, haha. Die avond Boston afgesloten in de universiteits-kroeg met de Nederlandse studiematen. Gezellig, maar aan alles komt een eind. Gedag zeggen tegen enkele Bostonians en toen was het toch voorbij, echt voorbij. Dag Boston, dag. Maar MrvanBoston zal blijven, Boston- dankjewel hier voor! Boston in het hart for ever!

New York was opnieuw een gekkenhuis, maar minder dan de vorige keer, soms is het verbluffend hoe snel je blijkbaar kunt wennen aan gekkenhuizen, maar het is zo. Het blijft een heerlijke stad, het heeft alles- het is alleen soms even zoeken. De eerste nacht in NY sliep ik gelijk met een dame in bed...

Deze dame was mijn zusje, Pauline, haha. We hebben lekker gelegen, he schat? Mijn vader en Marjon samen in bed en ik en Pien. Vond het erg gezellig op de kamer, goed vertoeven! Voor mij was het sowieso wel weer eens lekker om onder een fatsoenlijke douche te staan, oh heerlijk (Douchte al drie maanden onder een getto douche). Wat ik vorige keer niet in New York heb gedaan, was sporten. Maar in dit hotel was een sport gelegenheid, dus pakte ik die kans, erg lekker om al dat Amerikaanse eten een plek te geven. En daarbij een paar keer gebasketbald. Tijdje geleden heb ik namelijk een basketbal gekocht, en ben van plan deze mijn vriend te maken in de tijden dat ik alleen reis. (Houd het blog in de gaten voor het verhaal genaamd ‘Mijn bal & ik'.) We hadden een heerlijk Thais restaurant gevonden die de main facilitator werd van het avond eten, never change a winning team. Doordat mijn zusje zojuist bezig was in het boek ‘Zeg ja tegen een shop-aholic' (zeg ik het goed Pien?) waarin de hoofdpersoon non-stop shopt in New York ofzo, kwamen we in een winkel terecht, century 21- een hele grote fashion winkel, en ik hoor daar iets knotsgeks. Tenminste, dat vind ik. Wat kan daar namelijk? Je kunt daar terwijl je aan het winkelen bent, een creditcard aanvragen, uitgegeven door die winkel, en deze kun je dan meteen gebruiken want er staat gelijk crediet op. En dit kan zelfs, je krijgt er zelfs info over bij de kassa, wanneer je bij de kassa er achter komt dat je de limiet van (één van) je huidige creditcards (de gemiddelde Amerikaan heeft 8 creditcards...8!) hebt overschreven. Kom even op zeg. En gedraag je. Dit kan niet! Fout, het kan en het gebeurt en op grote schaal...

Goed, goed, fout, fout. Knotsgek in elk geval. Zaterdag was Maarten een nachtje overgekomen om te komen stappen in de city. We hebben het ontzettend gezellig gehad met zijn tweeën, en 's avonds met Marjolein en een grote groep- gezellig gegeten en gestapt. Volgende dag zijn Maarten en ik naar het MET (het grootste New Yorke museum) geweest (ben je niet een beetje trots, Mama? Op zondag ochtend, met een hele korte nacht- toch cultureel) (lees dan even niet dat wij naar binnen zijn gesniekt zonder de entree te betalen, een vos verliest...haha). En Maandag was het alweer afscheid nemen van de familie, best weer gek- zeker na zo een intensief weekje. Maar zo is het nou eenmaal, en zo ging het dus. Want de boy ging naar Canada, naar Toronto om precies te zijn.

Als eerste was mijn Canada plan niets meer dan een actie om mijn verlopen visum te kunnen verlengen met 90 dagen toeristen status. Maar aangezien het ook is daar waar Florentine woont, kon het toch nog een gezellige trip worden (Canada zelf trekt mij namelijk niet zo, weet niet waarom). En Gezellig dat het is. Floor had een paar heel leuke dingen uitgezocht dat we konden gaan doen. Zo is het gekomen dat deze Toronto trip zowel heel leuk als heel leerzaam aan het worden is. Want Floor had geregeld dat ik op dinsdag mee kon naar haar werk. Zij werkt in een heel speciale klas, met 8 kinderen, allemaal jongens tussen de 6-12 met ernstige gedragsproblemen. Allemaal gevalletjes apart met handleidingen die nog niet volledig geschreven of gevonden zijn, zeg maar. Zij werkt daar samen met een man, die eind verantwoordelijk is, en zij helpen de kinderen met alles. Lezen, rekenen, sociale vaardigheden, etc. etc. De hele formule is volledig gericht op positief stimuleren, en de methode in het lokaal is zeer speciaal, heel vrij om in te kunnen spelen op de directe behoefte van de kinderen apart. Bij binnenkomst probeerde ik gelijk de sfeer te proeven door naar de wanden te kijken met posters en kinderlijk uitgeschreven (leer)methoden. Heel interessant. Nou hoor ik jullie denken, wat doet Tyas daar dan die dag? Goede vraag op zich. Ik mocht gewoon daar zijn en kijken wat ik wilde doen. Dus een beetje met de kinderen praten, kijken wat ze leuk vonden en zien of er een beetje contact gemaakt kon worden. Gelukkig ben ik dol op kinderen en mede door de sfeer die daar heerst, zoals neergezet door Floor en haar collega-partner, ging dit eigenlijk vanaf het begin heel soepel. 's Ochtends wordt er begonnen met muziek- iedereen krijgt een instrument en dan wordt er ‘gejamd', schitterend. Sommige kinderen, hoorde ik achteraf, waren echt bezig om zich voorbeeldig te gedragen omdat ik er was, een paar anderen vonden het, vooral in het begin iets lastiger. Op een gegeven moment heb ik een jongetje apart genomen, ik had het plan bedacht om samen met hem een memorie spel te maken- ik had op de muur gelezen dat hij van basketbal hield, en dus stelde ik voor om een basketbal memorie spel te maken. Groot succes. Heel erg cool. Enkele andere jongetjes wilden joinen, en zo gingen we over op plaatjes tekenen en deze gebruiken in het spel. Succes alom, heel erg te gek. Ik vond het zo ontzettend gaaf om met die hummels te werken. En in de pauze een beetje buiten spelen met hen, de kleinste van het stel mocht op mijn nek voor een slamdunk, was wederom heel erg gaaf. De dag was echt een dubbele win-win situatie. De jongetjes genoten maar ik zeker zelf ook. Toen ik wegging kwamen er enkelen naar me toe of ik in Canada ging wonen en daar wilde komen werken. 'Then we can do this every day'voegde eentje mij toe, hartverwarmend alom! Nu geloof ik ook zeker waarom Floor elke dag met een lach naar haar werk zegt te gaan, niet dat het allemaal zo simpel en eenvoudig is met hen, maar de voldoening uit kleine dingen kan zo groot zijn. Hier na zijn Floor en ik naar de CN tower geweest. De CN Tower (voluit: Canadian National Tower) is een toren in Toronto (Canada) die dienstdoet als zendmast en toeristenattractie. Met 553 meter was de toren tot 13 september 2007 het hoogste vrijstaande bouwwerk ter wereld op land, waarna ze werd gepasseerd door de Burj Dubai (goh wat een verassing zeg- Dubai. Fock Dubai- zei ik dat hardop?). Door een zorgvuldig uitgekiend tijdstip hadden we het voorspoed om heel Toronto zowel bij licht als verlicht, in het donker dus, te aanschouwen. Toch best indrukwekkend allemaal vanaf 553 meter, kan ik u verzekeren. Dit alles werd compleet toen bleek dat we hier ook nog konden eten, en zelfs een tafeltje aan het raam- hoe is het?

Morgen gaan we een gesloten jeugdinrichting bezoeken, heeft Floor geregeld dat we daar een kijkje mogen nemen, en donderdag gaan we naar de Toronto Zoo, een van de grotere dierentuinen die we kennen. Zo was dit eerste verhaal geschreven niet in boston dus, maar de naam ‘MrvanBoston' blijf ik rocken met ieders goedkeuring...

(Vanwege trage internet verbinding kan ik geen foto's uploaden op dit moment maar- wat in het vat zit...)

Niagara Falls, the crazy house..???

Woensdag

29-4-09

11:17 AM

First: Ola, Ola! De boy is back, back in business. Alleen dan zonder business, helaas. Afgelopen donderdag het laatste tentamen volbracht, was nog een flink denkkrakertje al met al. Resultaat was goed, 88,3 als score. Dit resulteerde in een totaal van 96,3 en dat betekent een A! N to the ice (=Nice...oldtimers). 3 van de 4 vakken tot nu toe met een A afgesloten, een A loopt van score 92 tot 100. Een ander vak moet ik nog uitsluitsel over krijgen, maar ik hoop op het beste. Het leukste was misschien nog wel gister, toen ik over de universiteit liep als gids voor mijn bezoekers. Ik besloot even snel gedag te gaan zeggen tegen wat uni-medewerkers. Zo kwam ik bij een docent, P.K. Manning waar ik ook nog een cijfer voor een paper van terug moest krijgen. Dus ik naar binnen, hij reageerde enthousiast en vertelde dat hij mij een A voor de paper had gegeven en er erg over te spreken was. Blij, maar nuchter als ik ben, vroeg ik of ik niet gematst was als enige uitwisselingsstudent, ben de enige die dat vak volgt, maar nee hoor zei hij, hij vond het echt goed, en ook de manier van schrijven verraadde niet mijn afkomst als niet native/speaker. Samen spraken we af dat hij wat echt comment erop zou schrijven en mij dit zou mailen. En wanneer dan ietwat aangepast misschien, dat we eens kunnen gaan kijken of we er ´iets´ mee kunnen. Zou wel heel gaaf zijn, als dat lukt. En hij vroeg sowieso om zijn emailadres goed te bewaren en dat hij de mijne bewaart. Paper was uitgebreid, netwerk dus uitgebreid. Was cool. Is cool. Voelt goed.

-

-

Lekker vieren dus... en om dit te vieren, dat we klaar waren met alle tentamens, hadden Maarten en ik het plan gemaakt -zoals aangekondigd- om een auto te huren en af te rijden naar de Niagara Falls. 8 Uurtjes op de I-90, zonder afslag. Maarten en ik naar het autorverhuurbedrijf om de bestelde wagen (toyota Carola) af te halen. Maar toen we naar de auto liepen, begeleid door naamplaatje Sara, vertelde zij ons dat we ook -voor het zelfde geld- een minivan mochten meenemen (wie zegt dat het niet helpt om te glimlachen naar Amerikaanse balie-dames, huh?).

Lastige keus, 2 grote jongens in een minivan, dus als twee ‘Europese' metro-mannelijke ‘soccer moms' gingen we op pad. Gas dus. Na een beetje worstelen met tolwegen en de juiste kant (wij hoorden onszelf weer zo stoer zeggen een uurtje geleden, 'No, navigation is not necessary, but thanks anyway...haalt toch de lol weg van een ‘roadtrip') waren we goed op weg- misschien nog niet volledig op de goede weg, maar de wegligging voelde prima.

-

-

Oh, vet goed,Maarten zijn Ipod kon in KIA-minivan ingeplugd, en laat de jongen nou net heel veel kinderen voor kinderen op het Apple-apparaatje hebben staan...Goud waard. Zo werden kinderliedjes afgewisseld met house...Het was schitterend, we voelden ons de koning van de weg in de minivan. Ik denk ook wel dat wij zelf de enige waren die deze wagen stoer vonden, maar who cares? Wij rockten de ‘van'... Wij hadden een hostel geregeld aan de Canadese kant van de waterval, de ene kant in VS de overkant is Canadees. Wij hadden ons laten vertellen dat de Canadese kant beter zou zijn, dus vandaar. Wij rijden, grens over (paar strenge vragen van een Canadese imitatie van de Amerikaanse grenscontrole) en de absurdheid begint. Ik weet niet wat jullie van de Niagara Falls verwachten, maar ik zal je zeggen dat dat wat ik daar aantrof ik niet had verwacht. Casino's, reuzenraden, spookhuizen, Dinosaurus miniatuur golf met neon lichten, Macdonalds en Starbucks etc etc. AAAAAHHHHHHHH. WAT IS DIT? IN GODSNAAM? WAT GEBEURT HIER? EN WAAROM? EN WAAR ZIJN DE WATERVALLEN? HELP!!!??? In een notendop.

-

-

Ok, goed...Florentine en haar huisgenoot, Neves, een Canadees meisje uit Montreal, kwamen dit weekend ook naar Niagara Falls. Dat was vrij apart, had haar al bijna zes jaar niet meer gezien. (Gek hoe dat werkt, in Nederland wonen we nog geen 20 minuten bij elkaar vandaan maar toch elkaar zo lang niet gezien en dan nu zit er bijna 700 mijl tussen en zoeken we elkaar wel op. Afstand is sowieso relatief hier, en eigenlijk is afstand op zich zelf niets meer dan en afgeleide van tijd en geld...) Gezellig, er was zelfs nog plek in hetzelfde hostel als het onze. We hadden sowieso een super werelds hostel, met hele vriendelijke medewerkers. Eentje van hen droeg de titel ‘social director' en hem konden we volgen direct na aankomst (21:29 uur) voor de gezelligheid in het dorp. Zo geschiedde. Goede avond volgde, wij balanceerden door de neon knipperlichten, barren en clubs. (nog altijd Niagara Falls, he- keep that in mind). Gezelligheid kent geen tijd, maar de clubs wel. (Ondanks dat de club gezellig was) en dus hingen we met zijn vieren nog een beetje uit voor het hostel, het weer was moro sweety. Na een korte nacht met een kamer wissel trucs en proberen niet gezien te worden door het personeel (waren 15 jaar all over again...)

De volgende morgen toch maar eens die waterval zoeken. Ze zijn er echt, hoor. En ze zijn groot en mooi, en erg indrukwekkend. Maar omegeven door een gekkenhuis rondom. En dat werkt paradoxaal in Tyas' hoofd. De enige attractie die daar op zijn plaats was, is een boot die je zo dicht mogelijk bij de waterval brengt. Kaartje kopen, met de lift afzakken (De liftboy vraagt aan de groep: ‘How is it going?' Ik zeg 'Pretty good, thank you - how about yourself? 'Oh, you know- up and down' ik: 'that's not the first time you make this joke...'Over time, toen we met een hoop anderen voorzien waren van een blauwe poncho, konden we op de boot. Vet, je werd vlakbij gebracht, je werd zeiknat en soms zag je niets van al het afspattende water- en een herrie dat dit ding maakt van zo dichtbij. Toen ik daar zo stond op dat dek, toen pas had ik enigszins het gevoel dat ik verwachtte zou te hebben bij de Falls. Echt super. Zodra de boot weer aanmeerde was dat ook weer voorbij. En ondanks dat wij hierna met zijn vieren in een soort van spookhuis zijn gegaan (wat trouwens echt best eng was, chapeau), kon ik het niet behappen wat ze hier de Falls hebben aangedaan. Het is gewoon exploitatie van de watervallen, alles gebouwd en gedaan om de Amerikanen te vermaken (voor de Canadezen is het niet zozeer bedoeld, hoor). Gewoon de watervallen met een beetje rust en natuur is gewoonweg niet voldoende voor die mensen. Dus bouwen we gewoon een twee Vegas in het Petit. Jullie zijn gestoord. Het vermogen van Amerikanen om zichzelf te vermaken, of om rust te nemen en hiervan te genieten, is van een abominabel niveau. Overal moeten tv's hangen, heel veel op heel veel verschillende kanalen. Wij denken dat wanneer Amerikanen in Nederland, of Europa, uit zouden gaan, zij zich stierlijk zouden vervelen. En wat mij misschien nog het meest stak aan het dorpje was dat 99% van de attractie geen reet met de watervallen te maken hebben. Guinnes World Record Musuem (maar niet de mooie versie, maar de schreeuwlelijke, he), meer dan 15 spookhuizen en andere troep. De mogelijkheid was er ook om een helikoptervlucht boven de watervallen te doen, en ook al was die helikopter fluoriderend geel met sticker van vlammen erop, dit had tenminste nog iets van doen met de actual reason of that place. Dit kostte $80 en wij hebben daarom gelaten. Maar de redding was nabij, want na het spookhuis liepen we door het dorpje te bedenken wat konden doen, en aangezien wij echt geen zin hadden om in het ‘moving theatre' met bewegende stoelen te gaan of naar de Niagara Zoo, zei ik dat we misschien een stukje door het dorp moesten lopen en kijken of er een fatsoenlijk deel was. Maar nee. Toen- lampje- bedachten we dat we een minivan hadden en dus dit gekkenhuis even konden verlaten. Zo geschiedde, rust en kalmte (is niet hetzelfde), Neves wilde even slapen in het hostel en zo gingen wij met z'n 3 en even erop uit. Heerlijk, langs de rivier de Niagara gereden, en toen 's werelds grootste whirlpool gechillt. Niet zo een whirlpool om in te chillen, ‘het zuigt een mens vier dagen in de rondte, en een telefoonmast wel 21 dagen, en er zit een miljoen liter water in' (dat zijn van de weetjes, he). Maar we konden hier heerlijk een beetje zitten en de voetjes in het ijskoude water stoppen. Het was een dikke 25 graden, oftewel goed vertoeven.

-

-

Raar, maar het leuke van het complete gekkenhuis uit het dorpje was dat dit -naast onze chemie- aanleiding was gaan geven om erg gezellig en melig- op de juiste wijze- te worden. Elke keer als iemand weer even begon over het dorpje, barstten we in lachen uit, en herhaalden we weer 'dit kan toch niet, waar slaat dit op, ze zijn echt mental'. De stemming was heel het weekend in goede staat, heb het weekend zo veel gelachen, en lachen is gezond.

Zaterdag avond weer uit met een groepje van 6-7, erg gezellig opnieuw, vele foto's en vele lachen (één lach, 2 lachen als in één gehakt, twee gehaktballen?). Ondanks de weinige slaap die mijn ogen hebben gekregen dit gehele weekend, bleef ik samen met mijn reisgezelschap onvermoeid in een gezellige stemming, echt sfeerverhogend. Zondag moesten de meiden de bus hebben naar Toronto, en wel om 11:45. Kwam goed uit, want ik zou mijn vader, stiefmoeder en mijn kleine zusje die avond ophalen van het vliegveld in Boston. Maar ik was vergeten te kijken hoe laat de lieve mensen precies aan zouden komen, maar we gingen toch weg nadat we de meiden bij de bus hadden afgezet, dus veel keus was er niet. Ik dacht dat het half negen zou zijn, maar loeki vertelde mij aan de telefoon half 8. Shit, wij zaten op een 8uur's schema. Daar kwam bij dat we gezeik kregen omdat Maarten een stempeltje op een of ander formulier miste. Auto parkeren en naar het douane hoofdkantoor lopen. En guess what? Wachten. Helemaal leeg verder, maar wachten en wachten. En die man in het hokje (waar is die vent eigenlijk) had nog steeds onze paspoorten- iets mis met Maarten maar Tyas is zijn paspoort ook kwijt, logica oh logica. En de tijd begon weg te tikken, maar 45 minuten later konden we met een stempeltje weer op weg...Toen moest er nog even ontbeten worden, en net over de grens zagen wij een ‘Halal kraampje' in de middle of nowhere. Sweet. Bestellen, zeker 20 minuten wachten, maar dit was het dubbel en dwars waard, soms kun je zo intens genieten (de hele dag) van een goed maaltje. Ken je dat? Met wat latere wachttijden bij de tolweg betaling, zat ik inmiddels op het negen uur schema... Lekker dan, nog steeds geen idee hoe laat mijn bezoek landen ging. Spannend dus. Bleven scheuren met de minivan en uiteindelijk 20:47 op het vliegveld, en ze waren 20:22 geland, precies goed op tijd dus. N to the ice (now you're learning...). Weerzien was gaaf, was goed. Ik kon mijn vader omhelzen. En ik kon mijn kleine zusje weer optillen. En zo geschiedde...

(Fijne koninginnedag allemaal!)

ps hoorde net wat er gebeurd is op K-dag, wat een verschrikkelijk nieuws...Dacht dat ik in het gekke land zat. Onvoorstelbaar...werkelijk- was er echt helemaal stil van...

Absentie

Aloha! In verband met mijn laatste tentamen, morgen, en mijn trip naar de Niagara Falls van dit weekend, deze week geen tekstuele update. Maar gezien de sporadische reacties op mijn laatste verhalen, vinden jullie dat geloof ik niet zo een wereldramp...

Ik ga vanavond naar een game van de Boston Red Sox, baseball- dit keer in het stadium, niet in de bar.

Till next week

Babylonisch, bbq-en

Zaterdag 18-4-09

11:18 Am

Zo...hoe zit dat toch? Ook al sluit alles hier uiterlijk om 2 uur s nachts, toch sta ik op alsof het niet zo is. Wazig hoofd. Maar goed, even vermannen. Dakterras opruimen, zooitje daar. Maar was het dubbel en dwars waard, was erg gezellig

. Helaas niet zo zomers als we gehoopt hadden, op een gegeven moment moesten we toch echt aan een vestje geloven...Mocht de pret niet drukken. Over pret gesproken. Ik was vlees aan het halen bij mijn islamtische slagertje, inmiddels vaste klant -'Salaam'- en toen ik had afgerekend zag ik daar een schapenkop liggen, bijna op de grond. Ik vroeg hem wat hij daarmee ging doen. Er kwam later iemand langs en die gaf de hoofden aan zijn hond. Ok, toen ik zag dat hij twee hoofden had, vroeg ik of ik er een kon mee nemen. Waarom, vroeg de slager. Ik vertelde hem dat er meisjes kwamen eten (de studiegenoten Marjolein en Evelyn) die wij dan zouden wijsmaken dat dit hoofd hun avond eten zou worden...Hij lachen. Ik lachen. Dus ik nam dat hoofd mee in een zakje. Later inderdaad getoond aan Marjolein, maar geen moment geloofde ze dat we dat werkelijk gingen eten. Maar de lol was toch leuk. We hebben het hoofd als een soort bbq- trofee tentoongesteld. Op het dak terras staat zo een huge Amerikaanse grill. Te gek. Ideaal. Dus ja, ik ben toch de man van dit huis, dus wie staat er achter de grill? Tyas. Grillen alsof mijn leven ervan hing, tyas als George Foreman (voor de kenners...).

Trouwens, meestal is mijn Engels onwijs goed, en levert het geen problemen of grappige verhalen op. Zo niet laatst. Ik was in gesprek met iemand tijdens uitgaan en vraag niet waarom maar het ging over beugels. Niet Grolsch beugels, nee orthodontist beugels...Ik vertelde dat mijn zusje net een beugel had gekregen. 'Oh, wow that's cool' antwoordde ze. Ik reply 'really, why is that so cool?'. 'I just thought, but who did she get it from?' Ik moest even denken, kon niet helemaal op de vertaling van orthodontist komen, dus 'uhm, I am not quite sure, but someone like the dentist- I think'. 'That's weird, it is kind of grose actually' zegt ze. Ik snap het niet 'Why, why is that grose?' vroeg ik vervolgens. 'Well, I dont know how those things go in your country, but, for us, it seems weird.' Ik vond haar raar. Zij mij. Tot het allemaal duidelijk werd. De fout was mine. Ik had namelijk beugel vertaald als ‘bracelet' in plaats van ‘braces'. Dus zij dacht dat ik een ketting voor om de nek bedoelde, die mijn zusje van de tandarts had gekregen...goed he. Communicatie boven alles. Afgelopen donderdag 2 tentamens gehad, 2 vakken afgesloten. Beide met hele goede resultaten, exacte cijfers moeten nog komen, maar ik denk twee negens. Ook diezelfde donderdag moest ik een presentatie geven over mijn crime films paper, de presentatie moest een half uurtje zijn, en in die tijd mocht je een paar filmfragmenten laten zien. Het ging heel erg goed, duidelijk en overzichtelijk gestructureerd zei de professor. Een 10, altijd nice. Donderdag mijn laatste tentamen, dan is het allemaal klaar hier. Heb zojuist met Maarten een auto gehuurd voor het volgende weekend. Dan gaan we een roadtripje maken naar de Niagara Falls! Lijkt me echt heel gaaf, daar heb ik heel veel zin in. Ook lekker om zelf een beetje te cruisen in de wagen, heb pas 1x auto gereden hier tot nu toe. En dat was een heel klein stukje...

Dakterras

Lieve mensen,

Eerder was ik volgens mij vergeten te noemen dat we bij ons appartement ook een dakterras hebben, erg aangenaam bij mooi weer zoals het vandaag was.

Binnenkort een potje grillen op het dak dus...Aangezien ik donderdag, vanaf8 uur in de ochtend, twee tentamens, een presentatie hebén een paper moet inleveren- houd ik het kort. (u ziet het, leren kan nog best prettig vertoeven zijn...

Kan ik volgende keer ook meer vertellen hoe het gegaan is. Na die donderdag heb ik volgende week donderdag nog een tentamen en dan zit het erop! Tranen en glimlach...